środa, 14 sierpnia 2013

Pustka

Dobija mnie to, co mnie wypełnia. A wypełnia mnie wszechobecna pustka, drążąca coraz większe dziury i korytarze w moim wnętrzu. Czuję się, jakby całe moje ciało było wypełnione niczym. Jakby jedyną rzeczą, która zamieszkałą w nim na dobre jest pajęczyna rozwiewana przez ciągłe przeciągi. A te już nawet nie lepkie, a uschłe nici były jedynie nikłym dodatkiem zrodzonego przez przeciągi zimna.
To zimno stało się częścią mnie. I już co gorsza nieustające przeczucie ciągle powtarza mi, że poprzysięgło memu ciału wieczność.
Choć jedna przysięga zdaje się mieć niepoprawną chęć wypełnienia swego słowa. Dlaczego tak bardzo zakpiono ze mnie? Ból daje swe świadectwo, ale ta zagubiona część, której potrzebuje w swojej nijakości.. nie

Spiv States Charon ♪

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz