Wszystko wydawało się iść powoli ku lepszemu okresowi. Powoli wracał uśmiech, pewność siebie i chęć do życia nieśmiało kręciła się przy drzwiach. Myślałam, że przeczekałam zły okres, że zakopałam nieznośne zombie tęsknoty.. ale ono znów wstało.. znalazło mój adres i zaatakowało w najmniej oczekiwanym momencie..
Miałam taki śliczny, delikatny sen.. Znów widziałam nerwowo liczone pieniądze, bilety, dworce i pociągi.. Widziałam domek.. i widziałam w nim Ciebie. Nie mogłam się posiąść z radości, gdy ujrzałam Twoją twarz. Moje serce, choć tak bardzo już ubrane w ciężkie łańcuchy, które nałożyłam na nie w dniu dowiedzenia się o Twojej majówce, zabiło. To zabolało. Jego skoki tłumił zimny łańcuch. Każdy podskok był nieznośnie bolesny. Ale co mogę poradzić na to, są rzeczy niezależne ode mnie..
Chciałam wyskoczyć do Ciebie, uściskać, rozpłakać się w Twych ramionach i prosić w tym amoku, abyś została na zawsze... żebyśmy nigdy nie musiały się żegnać..
Ale wiedziałam, że nie mogłam.. że musiałam założyć na siebie tę maskę, która nie przepuszcza żadnych uczuć. Moje oczy były więc zimne i pełne smutku.
Oczywiście wokół Ciebie w każdym momencie kręciła się jakaś dziewczyna. Nie spodziewałam się, aby była sama, więc ten fakt nawet mnie jakoś specjalnie nie tknął..
Najgorszy był moment wspomnień.. czułam, jak w eterze roznosi się woń żalu, już zanikająca chęć pokuty, trwające bądź rozbudzone w tej chwili cierpienie.. moment rozdrapywania starych, jeszcze nie do końca zagojonych ran.. Właśnie z ich wnętrza wyciekały wszystkie te zapachy. Od ich odoru aż bolała mnie głowa, przyprawiała o szaleństwo.
Chciałaś do tego wrócić.. bez słów, jak to miałaś w zwyczaju. Chciałaś poczuć ciepło naszego przytulenia raz jeszcze, smak wspólnego złączenia ust, nawet wspólnej przyjemności ciał..
Ale ja Cię odpychałam.. "miałaś swoją szansę" - jako jedyne wypowiedziane moje słowa w tym śnie
Powoli Twój obraz się rozpływał.. już nawet nie chciano dokładnie opisywać kwestii rozstania i powrotu do domu w tej wizji.. bo ten, kto nakreślił dla mnie ten sen dobrze wiedział, że jedynie o moment spotkania się modliłam..
Później tylko ciemne miasto, pełno świateł i ludzie.. jakby to wszystko mnie omijało..
I wtedy.. się obudziłam..
Uczucie towarzyszące mojemu przebudzeniu.. to kolejny dzień podobny do wszystkich innych.. wyprane z kolorów skrawki śmiesznych w swoim byciu historyjek..
Jak śmiesz sobie tak ze mną pogrywać..
Ten sen był.. poniżej pasa..
</3

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz