Choć po tym, jak się odratowałam, nie mam już ochoty wracać pod wodę.
Teraz widzę, zmęczonymi nieco, choć z iskrą nadziei w źrenicach oczyma, widzę to niebo, niewątpliwie pozwalające mi marzyć. Ale tam, przede mną i jak na dłoni wystawiona, migoce przepiękna, duża, skupiona na mnie gwiazda. "Widzę Cię" - słyszę głos w głowie. Jest on skierowany do mego świecącego przyjaciela.
"Widzę Cię.. ale boję się Ciebie dotknąć. Znam to, znam ogień. On sparzył mnie kiedyś tak dogłębnie, gdy próbowałam się z nim zaprzyjaźnić. Sparzył tak bardzo delikatne dłonie, ręce, stopy i nogi, że z bólu nie potrafiłam utrzymać się na powierzchni. A jeżeli Ty, jeżeli jesteś jak on? Uwierzyć Ci, tak bardzo jest mi trudno. Tak bardzo chcę, tak bardzo się cofam. Ale wiem, że nie będziesz wiecznie czekać. Wiem, że zaczniesz świecić dla innego szczęśliwca.. Och, tak bardzo boję się Ciebie stracić. Proszę, nie przestawaj dla mnie iskrzyć! Ten widok przepełnia me serce, że odratowane ciało samo, jak zahipnotyzowane, płynie. Podczas, gdy wzrok podziwia Twą dobroć, choć tak subtelnie okazywaną, samym byciem, jedynie zadziornym migotaniem."
I mam złość do siebie, i żal, i czuję, jak powoli jedyny powód mego wyprutego istnienia powoli zanika. Niebo zaczyna jaśnieć, dlaczego? Dlaczego noc trwać wiecznie nie może? Wiecznie chciałabym, żebyś tu był. Wręcz niemożliwym jest nazywanie nieba bez Ciebie w nim. Wręcz niemożliwym jest, aby spoglądać na nie i mówić "jakież to piękne w swej prostocie, jaką magią zionie, choć po prostu jest".
Proszę, błagam, zaklinam. Rozpaczliwie wręcz powtarzam: przybądź tu znowu, pokaż się jutro. I czekać będę, i tęsknić. Odczuwać niedosyt, i ból wewnętrzny z powodu braku Ciebie. I błagam, ah znów proszę..
Pozwól, że Ci zaufam. Ale nim pozwolisz, naucz, naucz tego trudu. I nie pozwól, żeby ktoś odebrał nam możliwość spoglądania w swe jakże różne, jak bardzo od siebie różne oblicza swych światów.
Chcę rzucić się w wir Twej i mej magii, którą tworzymy my sami, niewidzialnymi nićmi plączącymi supły. I te supły złączone z moich i Twoich nici, są już nasze.
Na zawsze nasze. I nigdy, nigdy ich nie rozwiążmy.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz