Znudzona. Ostatnio czuję się strasznie znudzona. W tym okresie zagubienia i przygnębienia oblała mnie jeszcze fala znudzenia. Niczego do myślenia, niczym się zająć, w nic ręce włożyć. Zaczynam się powoli czuć, jakby każdy dzień zlewał się z następnym. Co ja gadam.. to uczucie nie jest mi obce.
Po dzisiejszym filme, którego nawet nazwy nie pamiętam.. I również ze śmiechem stwierdzam, że nie jest jakimś psychologicznym shitem dla nastolatków i szanownych "koneserów" sztuki, ale jedynie filmem dobrym według mnie.. Stwierdzam, że człowiek nieszczęśliwy umiera jako nieszczęśliwy. Ludzie łudzący się, że kiedyś tam.. kiedyś, jutro.. w niedalekiej bądź nieco dalszej przyszłości napotkają szczęście.. jako człowieka spotkanego przez przypadek, albo.. jako owoce swych starań i poczynań.. muszą zmierzyć się z tą okrutną, lecz jakże logiczną rzeczywistością - jeżeli nie jesteś szczęśliwy dziś, jutro też nie będziesz. Nie łudź się.
Żeby być szczęśliwym czego naprawdę potrzeba? Czy aby nie polega to na byciu, jak to już zostało powiedziane, teraz? Nie wczoraj, nie jutro, ale.. tak naprawdę teraz, w tej chwili?
W takim razie, nawet nie do końca polegając na tej zasadzie.. wiem, czego mi trzeba do bycia takim.
Jakbym nie wiedziała już wcześniej.. hahaha. Wiedziałam. Tylko.. bałam się.
Teraz też się boję. Boję doprowadzić do własnego szczęścia.
Dlaczego ze mnie taki tchórz?
Wybaczcie, sama się gubię w swej chaotyczności myśli. Zapewne spowodowane jest to brakiem spowiednika.. tak.. to też jest istotny element mojego szczęścia..
Ale teraz zmierzam do osiągnięcia dwóch celów
- mama
- dziewczyna/przyjaciółka
w sumie powiedziałabym, że to wystarczy. ale tak naprawdę.
Bo sama dobrze pamiętam to, jak czas się zatrzymywał. Aż niesamowicie.. było być tego świadomym.
- Hej.. czy Ty też masz uczucie.. że zatrzymałaś się w czasie?
Ja tak miałam... i polecam. Nieziemskie uczucie.. tegoż właśnie - szczęścia. Niestety dla mnie, w tym momencie trochę związanego z naiwnym zaślepieniem.
Chciałabym znów poskładać swój świat. I nie chcę wiele. Chcę po prostu.. logiki w zwykłej codzienności. Może nie tyle logiki - co poukładania w swym bardzo ważnym dla mnie chaosie. Chciałbym, aby moja codzienność ociekała miodem, łzami i krwią. Potem, cukrem. Chciałabym zacisnąć pięść z uśmiechem. Wiedzieć, że mam dla kogo i czego. Bo inaczej to nie ma sensu
Odłamek całości
sobota, 31 sierpnia 2013
sobota, 17 sierpnia 2013
Delikatny sen...
Wszystko wydawało się iść powoli ku lepszemu okresowi. Powoli wracał uśmiech, pewność siebie i chęć do życia nieśmiało kręciła się przy drzwiach. Myślałam, że przeczekałam zły okres, że zakopałam nieznośne zombie tęsknoty.. ale ono znów wstało.. znalazło mój adres i zaatakowało w najmniej oczekiwanym momencie..
Miałam taki śliczny, delikatny sen.. Znów widziałam nerwowo liczone pieniądze, bilety, dworce i pociągi.. Widziałam domek.. i widziałam w nim Ciebie. Nie mogłam się posiąść z radości, gdy ujrzałam Twoją twarz. Moje serce, choć tak bardzo już ubrane w ciężkie łańcuchy, które nałożyłam na nie w dniu dowiedzenia się o Twojej majówce, zabiło. To zabolało. Jego skoki tłumił zimny łańcuch. Każdy podskok był nieznośnie bolesny. Ale co mogę poradzić na to, są rzeczy niezależne ode mnie..
Chciałam wyskoczyć do Ciebie, uściskać, rozpłakać się w Twych ramionach i prosić w tym amoku, abyś została na zawsze... żebyśmy nigdy nie musiały się żegnać..
Ale wiedziałam, że nie mogłam.. że musiałam założyć na siebie tę maskę, która nie przepuszcza żadnych uczuć. Moje oczy były więc zimne i pełne smutku.
Oczywiście wokół Ciebie w każdym momencie kręciła się jakaś dziewczyna. Nie spodziewałam się, aby była sama, więc ten fakt nawet mnie jakoś specjalnie nie tknął..
Najgorszy był moment wspomnień.. czułam, jak w eterze roznosi się woń żalu, już zanikająca chęć pokuty, trwające bądź rozbudzone w tej chwili cierpienie.. moment rozdrapywania starych, jeszcze nie do końca zagojonych ran.. Właśnie z ich wnętrza wyciekały wszystkie te zapachy. Od ich odoru aż bolała mnie głowa, przyprawiała o szaleństwo.
Chciałaś do tego wrócić.. bez słów, jak to miałaś w zwyczaju. Chciałaś poczuć ciepło naszego przytulenia raz jeszcze, smak wspólnego złączenia ust, nawet wspólnej przyjemności ciał..
Ale ja Cię odpychałam.. "miałaś swoją szansę" - jako jedyne wypowiedziane moje słowa w tym śnie
Powoli Twój obraz się rozpływał.. już nawet nie chciano dokładnie opisywać kwestii rozstania i powrotu do domu w tej wizji.. bo ten, kto nakreślił dla mnie ten sen dobrze wiedział, że jedynie o moment spotkania się modliłam..
Później tylko ciemne miasto, pełno świateł i ludzie.. jakby to wszystko mnie omijało..
I wtedy.. się obudziłam..
Uczucie towarzyszące mojemu przebudzeniu.. to kolejny dzień podobny do wszystkich innych.. wyprane z kolorów skrawki śmiesznych w swoim byciu historyjek..
Jak śmiesz sobie tak ze mną pogrywać..
Ten sen był.. poniżej pasa..
</3
Miałam taki śliczny, delikatny sen.. Znów widziałam nerwowo liczone pieniądze, bilety, dworce i pociągi.. Widziałam domek.. i widziałam w nim Ciebie. Nie mogłam się posiąść z radości, gdy ujrzałam Twoją twarz. Moje serce, choć tak bardzo już ubrane w ciężkie łańcuchy, które nałożyłam na nie w dniu dowiedzenia się o Twojej majówce, zabiło. To zabolało. Jego skoki tłumił zimny łańcuch. Każdy podskok był nieznośnie bolesny. Ale co mogę poradzić na to, są rzeczy niezależne ode mnie..
Chciałam wyskoczyć do Ciebie, uściskać, rozpłakać się w Twych ramionach i prosić w tym amoku, abyś została na zawsze... żebyśmy nigdy nie musiały się żegnać..
Ale wiedziałam, że nie mogłam.. że musiałam założyć na siebie tę maskę, która nie przepuszcza żadnych uczuć. Moje oczy były więc zimne i pełne smutku.
Oczywiście wokół Ciebie w każdym momencie kręciła się jakaś dziewczyna. Nie spodziewałam się, aby była sama, więc ten fakt nawet mnie jakoś specjalnie nie tknął..
Najgorszy był moment wspomnień.. czułam, jak w eterze roznosi się woń żalu, już zanikająca chęć pokuty, trwające bądź rozbudzone w tej chwili cierpienie.. moment rozdrapywania starych, jeszcze nie do końca zagojonych ran.. Właśnie z ich wnętrza wyciekały wszystkie te zapachy. Od ich odoru aż bolała mnie głowa, przyprawiała o szaleństwo.
Chciałaś do tego wrócić.. bez słów, jak to miałaś w zwyczaju. Chciałaś poczuć ciepło naszego przytulenia raz jeszcze, smak wspólnego złączenia ust, nawet wspólnej przyjemności ciał..
Ale ja Cię odpychałam.. "miałaś swoją szansę" - jako jedyne wypowiedziane moje słowa w tym śnie
Powoli Twój obraz się rozpływał.. już nawet nie chciano dokładnie opisywać kwestii rozstania i powrotu do domu w tej wizji.. bo ten, kto nakreślił dla mnie ten sen dobrze wiedział, że jedynie o moment spotkania się modliłam..
Później tylko ciemne miasto, pełno świateł i ludzie.. jakby to wszystko mnie omijało..
I wtedy.. się obudziłam..
Uczucie towarzyszące mojemu przebudzeniu.. to kolejny dzień podobny do wszystkich innych.. wyprane z kolorów skrawki śmiesznych w swoim byciu historyjek..
Jak śmiesz sobie tak ze mną pogrywać..
Ten sen był.. poniżej pasa..
</3
środa, 14 sierpnia 2013
Pustka
Dobija mnie to, co mnie wypełnia. A wypełnia mnie wszechobecna pustka, drążąca coraz większe dziury i korytarze w moim wnętrzu. Czuję się, jakby całe moje ciało było wypełnione niczym. Jakby jedyną rzeczą, która zamieszkałą w nim na dobre jest pajęczyna rozwiewana przez ciągłe przeciągi. A te już nawet nie lepkie, a uschłe nici były jedynie nikłym dodatkiem zrodzonego przez przeciągi zimna.
To zimno stało się częścią mnie. I już co gorsza nieustające przeczucie ciągle powtarza mi, że poprzysięgło memu ciału wieczność.
Choć jedna przysięga zdaje się mieć niepoprawną chęć wypełnienia swego słowa. Dlaczego tak bardzo zakpiono ze mnie? Ból daje swe świadectwo, ale ta zagubiona część, której potrzebuje w swojej nijakości.. nie
To zimno stało się częścią mnie. I już co gorsza nieustające przeczucie ciągle powtarza mi, że poprzysięgło memu ciału wieczność.
Choć jedna przysięga zdaje się mieć niepoprawną chęć wypełnienia swego słowa. Dlaczego tak bardzo zakpiono ze mnie? Ból daje swe świadectwo, ale ta zagubiona część, której potrzebuje w swojej nijakości.. nie
Spiv States Charon ♪
środa, 7 sierpnia 2013
"Kiedyś, tamtego lata.. strasznie panią kochałem"
Złotych sierpnia pokojach
Moja miłość największa
Nie wie nic, że jest moja
Czas ją syci jak wino
Wyobraźnia upiększa
Moją miłość jedyną
Moją miłość największą
Może kiedyś, po latach
Jednak szepnę nieśmiało
"Kiedyś, tamtego lata
Strasznie panią kochałem"
A ty przerwiesz w pół zdania
Me wyznania zabawne
"I ja pana kochałam
Wtedy latem i dawniej"
♥♥♥
Uciekam przed przeznaczeniem, które jest już we mnie
Nienawidzę Cię tak bardzo.. przez Ciebie stałam się skurwysynem
I zabrałaś mi wszystko, i nawet, jak już Cię nie ma, nadal mi wszystko odbierasz
I zabrałaś mi wszystko, i nawet, jak już Cię nie ma, nadal mi wszystko odbierasz
Dryfowanie fal, ku nocnemu niebu
Choć po tym, jak się odratowałam, nie mam już ochoty wracać pod wodę.
Teraz widzę, zmęczonymi nieco, choć z iskrą nadziei w źrenicach oczyma, widzę to niebo, niewątpliwie pozwalające mi marzyć. Ale tam, przede mną i jak na dłoni wystawiona, migoce przepiękna, duża, skupiona na mnie gwiazda. "Widzę Cię" - słyszę głos w głowie. Jest on skierowany do mego świecącego przyjaciela.
"Widzę Cię.. ale boję się Ciebie dotknąć. Znam to, znam ogień. On sparzył mnie kiedyś tak dogłębnie, gdy próbowałam się z nim zaprzyjaźnić. Sparzył tak bardzo delikatne dłonie, ręce, stopy i nogi, że z bólu nie potrafiłam utrzymać się na powierzchni. A jeżeli Ty, jeżeli jesteś jak on? Uwierzyć Ci, tak bardzo jest mi trudno. Tak bardzo chcę, tak bardzo się cofam. Ale wiem, że nie będziesz wiecznie czekać. Wiem, że zaczniesz świecić dla innego szczęśliwca.. Och, tak bardzo boję się Ciebie stracić. Proszę, nie przestawaj dla mnie iskrzyć! Ten widok przepełnia me serce, że odratowane ciało samo, jak zahipnotyzowane, płynie. Podczas, gdy wzrok podziwia Twą dobroć, choć tak subtelnie okazywaną, samym byciem, jedynie zadziornym migotaniem."
I mam złość do siebie, i żal, i czuję, jak powoli jedyny powód mego wyprutego istnienia powoli zanika. Niebo zaczyna jaśnieć, dlaczego? Dlaczego noc trwać wiecznie nie może? Wiecznie chciałabym, żebyś tu był. Wręcz niemożliwym jest nazywanie nieba bez Ciebie w nim. Wręcz niemożliwym jest, aby spoglądać na nie i mówić "jakież to piękne w swej prostocie, jaką magią zionie, choć po prostu jest".
Proszę, błagam, zaklinam. Rozpaczliwie wręcz powtarzam: przybądź tu znowu, pokaż się jutro. I czekać będę, i tęsknić. Odczuwać niedosyt, i ból wewnętrzny z powodu braku Ciebie. I błagam, ah znów proszę..
Pozwól, że Ci zaufam. Ale nim pozwolisz, naucz, naucz tego trudu. I nie pozwól, żeby ktoś odebrał nam możliwość spoglądania w swe jakże różne, jak bardzo od siebie różne oblicza swych światów.
Chcę rzucić się w wir Twej i mej magii, którą tworzymy my sami, niewidzialnymi nićmi plączącymi supły. I te supły złączone z moich i Twoich nici, są już nasze.
Na zawsze nasze. I nigdy, nigdy ich nie rozwiążmy.
Subskrybuj:
Posty (Atom)


